Manşet 5.12.2017 18:22:55 518 defa okundu

Downlu bir çocuğa sahip olmak…

Okurumuz Hülya Dülge'nin Kaleminden...

Bazen duygularınızı anlatmak istersiniz, anlatamazsınız. Kelimeler boğazınıza dizilir cümle kuramazsınız. Bu durumu yaşıyorsanız, sözün bittiği yerdesinizdir.  İşte bizim hikayemiz tam da o nokta da başlıyor.

Yıl 1998. Aylardan Haziran.

Her annenin hayali sağlıklı bir çocuğa sahip olmaktır. Benim de hayalimdi. Hamilelik normal geçmiş doğum normal gerçekleşmişti. Doğum sonrası dünyaya MERHABA diyen kızımı ve beni nelerin beklediğinden habersiz o geceyi Elâzığ Doğum Hastanesinde geçirdik…

Sabah oldu ve bizi hastaneden taburcu ettiler. Bebeğimizi aldık ve evin yolunu tuttuk. İki saat süren yolculuğun sonunda evimize gelmiştik. Biz eve geldiğimizde kardeşlerim, annem kayınvalidem, görümcem vardı, yani aile yakınlarımızdan oluşan bir kalabalık karşıladı. Onlarında büyük heyecanla bekledikleri bebek gelmişti ilk heyecanları bebeği görünceye kadardı. Görür görmez herkesin suratı düştü. Çünkü; bir terslik vardı. Bebeğe banyo yaptırdılar her kafadan bir ses çıkıyordu. Herkes kendince bir yorum yapıyor bir de tartışıyorlardı.

Çünkü bebek 24 saat geçmesine rağmen hiç ağlamamıştı. Bunun üzerine yaşadığımız şehirdeki çocuk doktoruna götürülmeye karar verildi. Bebegi muayene eden doktor acilen üniversite hastanesine gitmesi gerektiğini söylemişti ve biz ön tanıdan sonra geldiğimiz yolu tekrar geri gitmek zorunda kalmıştık.

Fırat Üniversitesi Hastanesine giriş yaptık. Beş kişiden oluşan çocuk uzmanı bebeği muayeneye başladı. Neler neler söylüyorlardı inanamıyordum.

Sonunda muayene bitmiş ve çocuk servisine yatışımız yapılmıştı. 21 gün kaldığımız hastanede her gün bir diğer güne nazaran daha üzücü ve zor geçiyordu. Bir gün bölüm başkanı geldi ve bebeğin biyopsi olması gerekiyormuş, bu tıbbi müdahalenin de ancak Ankara Hacettepe Üniversite Hastanesinde yapılmasının mümkün olduğunu söyledi. Ertesi gün doktorlardan biri geldi, bebeğin durumu hakkında bilgi vermek için söze nasıl başlayacağını bilemiyordu. Doktor; beni görünce önce durakladı sonra konuşmaya başladı. İlk kurduğu cümle; çocuğunuz engelli demişti. O an ne yere ne de göğe sığabildim. Kalbim parçalara bölündü, sormak istediğim çok soru vardı, soramadım. Kelimeler boğazıma dizildi ve ağlamaktan konuşamadım...

Devam edecek…

Sizden Gelenler/Hülya DÜLGE

Yorumlar

Ad-Soyad
E-Mail
Yorum
Tüm Yorumlar
Tüm Yorumlar


SİZİ TANITALIM

Bilgilerinizi girerek, Dersimli Esnaf ağına dahil olabilirsiniz!

Aşağıdaki bağlantıya tıklayarak, ilgili sayfaya ulaşabilirsiniz.

BURAYA TIKLAYINIZ

DERSİMLİ ESNAFLARIMIZ

Burçlar

Günlük falınızı Okuyun

Astroloji.org 'un desteğiyle

NÖBETÇİ ECZANE

HAVA DURUMU

ZİYARETÇİ İSTATİSTİKLERİ

 Bugün : 7844
 Dün : 20599
 Toplam : 21405338
 Ip No : 54.91.38.173